Parafia Kórnik.

Wnętrze kościoła.

 

IMG_3127
Fot. zbiory własne.
IMG_3172
Fot. zbiory własne.
IMG_3171
Fot. zbiory własne.
IMG_3158
Fot. zbiory własne.
IMG_3138
Fot. zbiory własne.
IMG_3149
Fot. zbiory własne.

 

Źródło: Szematyzm historyczny ustrojów parafjalnych dzisiejszej Archidiecezji Poznańskiej Poznań 1935
Autor: ks. kanonik Stanisław D. Kozierowski

Zachowano oryginalną pisownię.

KÓRNIK, m. nad jez. Kórickiem, raczej od kury niż od kory nazwany, już w XIV w. wahano się w pisowni, n. p, póź­niejszy biskup krakowski Mikołaj pisany r. 1362 (KBZW I, 436) z Kórnika a r. 1364 z Kurnika. Już wówczas dziedzictwo Łodziów, z których biskup Mikołaj, syn Mikołaja, z K. i Będłewa pochodził. Jego współrodowiec Wyszota z K., Mechlina i Witaszyc znany od r. 1378 (KBP I. 376) do 1411. Następni, Łodzie to Górkowie, z nich kanclerz pozn. Mikołaj z Górki w K. r. 1426, Kościół par. założyli i uposażyli Łodzie pewnie przy lokacji mia­sta na prawie średzkiem w XIV w., r. 1432 był altarzysta An­drzej. R. 1437 (Ł I. 339) Górkowie kanclerz pozn. Mikołaj i sy­nowcy jego Wyszota i późniejszy wojewoda Łukasz Górka, sy­nowie Jakóba, pomnożyli przez przyłączenie parafji w Pierzch­nie uposażenie domu B., przy którym r. 1438 był prob. Stani­sław. Nadanie to zatwierdził r. 1449 biskup Andrzej z Bnina. Następnie r. 1493 właściciele K., synowie wojewody pozn. Łu­kasza, biskup pozn. Urjel Górka i brat jego Mikołaj założyli i uposażyli tu kolegjatę, której kanoniczne wzniesienie wpisano r. 1497 w księgę przywilejów kapituły. R. 1510 (LBL f. 24) upo­sażenie proboszcza w K. składało się z 1 łanu i z mesznego a w Pierzchnie z 3 łanów, na których kmiecie czynszowali, (dziś folw. kośc. Celestynowo ma 80 ha), z folwarku dawano dziesię­cinę, 20 łanów os. i 181/2 ł. op., z Trzebiesławek i Runowa miał meszne, z Dachowy nic, w Kromolicach meszne po ćwiertni żyta a 2 z łanów dzies. wartości 6 fertonów. Te cztery wsie Pierzchno, Kromolice, Trzebiesławki i Runowo tworzyły niegdyś parafję pierzchlińską, razem z Szczedrzykowem i Dachową, tak że na parafję kórnicką przypadało pierwotnie tylko miasto. Na czele kolegjaty stał prepozyt, dalsi członkowie byli kustosz i 5 kano­ników, uposażenie mieli po 8 mk. i tygodniowe zasiłki po 71/2 gr. Górkowie dziedziczyli w K. do r. 1592, kiedy to ostatni z nich Stanisław, od r. 1556 innowierca, umarł. Kasztelan nakielski Andrzej Czarnkowski odziedziczywszy majętność k. przywrócił kościół katolikom i przystawił r. 1603 kaplicę. Teofila z Działyńskich, drugich ślubów Potulicka, w drugiej połowie XVIII w. odnowiła przybytek, który r. 1836 spustoszył pożar, Tytus Działyński według planów architekta Lanciego odbudował dom B., który wewnątrz zatracił pierwotny styl. Jest to późnogotycka, trzynawowa bazylika, 16.30 m. szeroka, środkowa nawa 3 przę­sła długa, boczne nawy wąskie wydłużają się w pięcioboczne obejście za wielkim ołtarzem. Przypomina dom B, planem i for­matem cegły kościół P. Marji w Poznaniu. Tytuł kościoła był r. 1437 N. Marja P., Wszyscy Święci i św. Bartłomiej, ok. r. 1493 N. Marja P., św. Piotr i Paweł i W. Święci, dziś jest dom B. pod wezw. Wszystkich Świętych. Wewnątrz przybytku są marmu­rowe nagrobki wojewody pozn. Łukasza Górki (f r. 1573) i Sta­nisława (f r, 1592), zewnątrz kasztelana międzyrzeckiego An­drzeja Górki (f r. 1583). Księgi kośc. zaczynają się od r. 1733 a kolatorem jest fundacja Zamojskich „Zakłady Kórnickie”.

-Kościół szpitalny św. Ducha w rynku wspominany w latach 1633—1784 (Ł I. 339—41) upadł w następnych czasach, szpital miał jako uposażenie r. 1727 role zw. folwark szpitalny, skła­dające się z 8 płos. Co się tyczy Pierzchna, ob. niżej. Z nazw starych wspomnimy u K. ostrów Odrzykrowę (między jeziorami Kórnickiem a Skrzyneckiem), Trzuskawy ku Dziećmierowu, niezn. Wojaczewo tamże, Maliszyn, na zach. jeziora Skrzynec­kiego Bielawy, Gąsiorowo, Sławsko, na płn. Kuropatniki, Kędzie- mino, u Szczodrzykowa, z Runowem starego dziedzictwa Awdańców, Borlin, Dąbie, Główna, Poręba, Rokicina, Twaróg, Żale, Żalka. Jedna z kanonij katedralnych w Poznaniu nazywana była kórnicką, r. 1422 (AC II. 1262) należały do niej dziesięciny z roz­maitych dziś nieistniejących miejscowości w okolicy Kórnika i Bnina, między innemi z Kuropatnik, Wojaczewa, Kędziemina, Kuczkowa, Grawna (?) i t. d.

Źródło  poniższej treści: Krótki opis historyczny kościołów parochialnych, kościółków, kaplic, klasztorów, szkółek parochialnych, szpitali i innych zakładów dobroczynnych w dawnej Dyecezyi Poznańskiej przez Józefa Łukaszewicza. Tom I, 1858

Zachowano oryginalna pisownię.

 XIII. Kościół parochialny w Kurniku.

Miasto Kurnik znajdowało się przez kilka wieków w ręku najmożniejszej w swoich czasach rodziny wielkopolskiej Gorków, herbu Łodzia. Z tej samej zapewne rodziny po­chodził Mikołaj, biskup poznański, herbu Łodzia, piszący się z Kurnika, zmarły w Ciążeniu 1382 roku, i jemu za­pewne winien kościół parochialny kurnicki swoje początki; wszakże dowodu historycznego na to nie ma ani w archiwum konsystorskiem w Poznaniu, ani też w papierach miejscowych. Owszem wizyta Zalaszowskiego z roku 1696 kładzie początek kościoła kurnickiego na rok 1437. Oto jej słowa: „Kolegiata w Kurniku jest murowaną, kolacyi JW. Działyńskich1) dziedziców Kurnika, fundacyi niegdyś Mikołaja Kanclerza i Wiszoty proboszcza katedralnego po­znańskiego i Łukasza Gorków, dziedziców Kurnika, stryja i synowców, z roku 1437 na zajutrz po święcie ś. Jakuba apostoła, jak dawne uczą regestra. Podług pierwszej erekcyi nosił kościół ten tytuł N. Maryi Panny, Wszystkich Świę­tych i ś. Bartłomieja apostoła. Fundacyą tę potwierdził JW. Andrzej, biskup poznański 1449 roku. Podług zaś drugiej erekcyi JW. niegdy Uryela Gorki, biskupa po­znańskiego, syna niegdy Łukasza Górki, wojewody po­znańskiego, jest tytułu N. Maryi Panny, ś. Piotra i Pawła apostołów i WW. Świętych.” Kościół ten wynieśli do rzędu kolegiat2) w roku 1493 Uryel Górka, biskup po­znański i Mikołaj brat jego, ówcześni właściciele Kurnika, ustanawiając przy nim 12 księży, tj. poboszcza, kustosza i 10 kanoników z preberidarzów. Erekcya tej kolegiaty znajduje się w księdze przywilejów kapituły poznańskiej pod r. 1497 liczbą 83. umieszczona. Za panowania Zyg­munta Augusta, gdy synowie Andrzeja Gorki, generała wielkopolskiego, wiarę ojców porzucili, jeden z nich Sta­nisław Górka, któremu się Kurnik działem dostał, oddał około 1556 r. kolegiatę kurnicką swoim nowym współwiercom Lutrom, powierzywszy zarząd jej apostacie, sła­wnemu Marcinowi Czechowiczowi, zmarłemu w Lublinie ministrem socyańskim. W ręku Lutrów zostawał kościół kurnicki do roku 1592, to jest do śmierci Stanisława Górki. Poczem Kurnik przeszedł spadkiem do Andrzeja Czarnkowskiego, kasztelana nakielskiego, katolika, który kościół kurnicki katolikom przywrócił, przystawiwszy doń nową kaplicę r. 1603, jakto uczy napis na kamieniu w mur wprawionym.
Starożytny kościół kurnicki, bądź to, że groził upad­kiem, bąć też że w wieku upłynionym pogorzał, przetwo­rzonym został w drugiej połowie 18. wieku na kształt zupeł­nie nowy przez ówczesną dziedziczkę Kurnika, Teofilę z Działyńskich Potulicką. Spłonąwszy przed dwudziestu kilku laty odbudowanym został podług planu architekta Lanci przez hr. Tytusa Działyńskiego, dziedzica Kurnika, znanego powszechnie z nauki, zamiłowania rzeczy ojczy­stych i ślachetnych czynów.
Przy kościele kurnickim było niegdyś kolegium Mansyonarzy, czyli kapelanów, fundowane przez Łukasza Górkę, generała wielkopolskiego, zmarłego biskupem kujawskim, potwierdzone dnia 20. Marca 1529 roku przez Jana Lubrańskiego, biskupa poznańskiego. Na utrzymanie tego kolegium zapisał Łukasz Górka 1409 złotych ówczesnych, jako kapitał, i przyłączył do kolegium mansyonarzy kurnickich kościoł w Tulcach, który atoli po kilkudziesięciu latach z filialnego znowu się stał parochialnym. Bractwo rożańcowe do kościoła kurnickiego ś. Ducha zaprowadziła Maryanna Grudzińska, wojewodzina poznańska, wdowa po Karolu Grudzińskim, dziedziczka Kurnika, roku 1677, które później do kościoła parochialnego przeniesiono.
W dzisiejszym kościele kurnickim znajdują się nastę­pujące pomniki z przeszłości:

_ Trzy nagrobki Łukasza, Andrzeja i Stanisława Gor­ków, wyobrażające rycerzy z pięknego marmuru w po­stawie na bok leżących, na ręku opartych.

  1. Z lewej strony ołtarza wielkiego z czarnego mar­muru z napisem u spodu: Illustris et Magnificus Lucas Comes a Górka Palatinus Posnaniensis, Busiensisque Ca- pitaneus in rebus clarus, prudens, eloquentia splendidus, in omnes et in sacerdotes religiosos ac pauperes munificentissi- mus, suis et externis principibus percharus, unwersis amabilis et gratissimus, vitae suae curriculo feliciter transacto, solam conjugii cum Elsabetha Ducis Ostrorogii nec non avitae reli- gionis mutationis infelicitatem expertus. Obiit 25 Januarii A.
  2. 1565 aetatis suae 40. Ex Szamotuliensi Ecclesia ubi se- pultus fuerat, translatus per Illustrem Dominum Stanislaum Comitem fratrem germanum, hic requiescit. 3)
  3. Z prawej strony ołtarza wielkiego z białego mar­muru, z napisem: Illustris et Magnificus Dominus Stanislaus Comes a Gorka Palatinus Posn. magnanimus, munificus, bel- licisque expeditionibus aliquoties splendide cum Moschis et sub interregnis susceptis, munificusque clarus, amicorum amantissimus, erga inimicos placidus injuriarumque raro exemplo immemor, postquam dignitate, potestate, splendose per omnia majorum suorum adaequasset, diversis ac gravibus fortunae varietatibus superatis ex comitiis Varsaviensibus revertens, mortuus est die 23 Octobris 1592 Anno aetat. s. 54.
  4. W kaplicy po lewej stronie, z marmuru siwawego, z napisem: Illustris et Magnificus Dominus Andreas Comes a Gorka Castellanus Mederecensis, Vschovensis, Inovroclaviensisque Capitaneus corporis et animi dotibus insignis in grav tate, auctoritate, potentia publica privataque, in administratione majorum suorum imitator egregius, foris domique clarus, splendida legatione pro adducendo Rege Henrico ex Gallia memorabilis, nemini gravis aut molestus. Nata ex Barbara Herbutowna Conjuge, quae prius illum annis praecesserat Cosminisque sepulta est, prole suscepta, diuturno morbo confectus moritur Posnaniae d. 5. Januar. Anno 1583. aetatis suae 49.
  5. Na prawej stronie ołtarza wielkiego w tejże kaplicj nagrobek w innym kształcie i z nowszych czasów, z na­pisem: D. 0. M. Illustris et Magnifica Domina Theophila de Działyńskich primo voto Szołdrska Capitanea Lanciciensis, secundo voto Potulicka Capitanea Borzuchouiensis, Bonorum Kurnik, Bnin et Granowo haeredissa, illustris natalibus illustrior ingenio, ratione et prudentia praestantissima probitate solida pietate, clara mulier, revera fortis utramąue fortunam experta, sibi semper aequalis, quia fortuna superior. In se­cundo matrimonio filiam peperit, quae decessit. In primo matrimonio filiam et duos filios genuit. Majorem natu mors praematura abstulit, hancque adversitatem afflicta mater magno tulit animo. Minor natu filius et unicus haeres remansit superstes. Illus. et Magn. Dnus Felix Szołdrski, qui moerens hoc monumentum posuit. Nata 28 Decembris A. 1714. denata d. 26. Novemb. 1790 vixit annos 75. menses II dies 26.
  6. W kaplicy w murze jest kamień ciosowy w kształ­cie tablicy w mur wpuszczony z następującym napisem: Joannes de Czarnków, Castellanus Mederecensis, in Czarn­ków, Kurnik et Wielen haeres, praesentem Capellam, cum mausoliis per Illustrem et Magnificum Dominum Stanislaum (Gorka) Palatinum extrui ac exornare inchoatam suis sumptibus perfecit ac perpetuum avunculis bene meritis, gratitudinis monumentum reliquit. A. D. 1603.Dawniejsze księgi kościoła kurnickiego zaginęły. Znaj­dujące się tu dziś, zaczynają się dopiero od roku 1733.

Kościół ś. Ducha. Prócz kościoła farnego, był jeszcze niegdyś w Kurniku kościołek ś. Ducha. Stał w rynku i był cały z drzewa. Wpominają o nim wizyty Strzałkowskiego z roku 1639, Zalaszowskiego z r. 1696, Libowicza z r. 1727 i Rydzyńskiego r. 1784. W czasie wizyty Strzał­kowskiego r. 1639 nie miał najmniejszego uposażenia i na­bożeństwo odprawiało się w nim za indultem. Zawierał w sobie cztery ołtarze. W czasie wizyty Rydzyńskiego w roku 1784 tak był zrujnowany, że się w nim nabo­żeństwo odprawiać nie mogło.

Kościół W Pierzchnie. W parochii kurnickiej był je­szcze niegdyś kościół we wsi Pierzchno.4) Kto i kiedy go założył nie wiadomo. Istnął on atoli już na początku 16. wieku, bo księga beneficiorum z r. 1510 o nim wspo­mina. Wizyta Libowicza z r. 1727 mówi, że w r. 1438 wcielonym został do kościoła kurnickiego. „Kościół parochialny we wsi Pierzchnie — są słowa tej wizyty — jest filią kościoła kurnickiego, cały z drzewa, wymagający na­prawy, nawet w dachu szkudłami pokrytym. Kościół ten wcielił do kurnickiego Najprzewielebniejszy Stanisław bi­skup poznański, pod datą na zamku kurnickim dnia 5. Sier­pnia r. 1437 z wszystkiemi dochodami.” 0 wcieleniu je­dnakże tym nie wiedzą nic wcześniejsze wizyty, Strałko wskiego z r. 1628 i Zalaszowskiego z r. 1696. Owszem pierwsza mówi wyraźnie, że tu był osobny pleban, z któ­rego niedbalstwa kościół się walił. »Kościół parochialny w Pierzchnie — są słowa tej wizyty — jest drewniany, cały spustoszony z przyczyny niedbalstwa plebana, przez dach z starości zgniły zewsząd ciecze.” W drugiej połowie 17. wieku został kościół w Pierzchnie wyreperowanym i wi­zyta Zalaszowskiego z roku 1696 zastała go w jak naj­lepszym stanie. »Kościół parochialny w Pierzchnie — opie­wa ta wizyta — jest drewniany, w dobrym stanie, po­kryty dobrze, pod tytułem ś. Stanisława, biskupa i mę­czennika.” W 18. jednak wieku tak znowu podupadł, że musiał być rozebranym, jak uczy wizyta Rydzyńskiego z roku 1784. »Kościół w Pierzchnie — mówi Rydzyński — był całkiem spustoszony, teraz zaś w roku 1774 przez JW. z Działyńskich Potulicką starościnę borzuchowską dobr Kurnika, Bnina i innych dziedziczkę, znowa wystawiony, nosi tytuł ś. Stanisława biskupa i męczennika.«

Szkoła W Kurniku. 0 szkole w Kurniku mówi wi­zyta Strzałkowskiego z roku 1639. »Organista mieszka w domu kościelnym, którego pleban utrzymuje, podobnie jak i rektora szkoły. Ostatni użala się na plebana, że mu od lat pięciu pensyi nie daje. Domy rektora szkoły i ko­ścielnego spustoszone.« — Wizyta Libowicza z roku 1727 zastała w Kurniku także szkołę i o domu szkolnym mó­wi, że miał dwie wielkie izby ogrzewane i dwie komorki, ale wymagał reparacyi.

Szkoła W Pierzchnie. 0 szkole w Pierzchnie wspo­mina wizyta Strzałkowskiego z roku 1628 temi słowy: »Pleban utrzymuje wprawdzie rektora szkoły, ale należącej mu się pensyi nie płaci.« Późniejsze wizyty już szkoły w Pierzchnie nie zastały.

Szpital W Kurniku. Przy kościele ś. Ducha znajdo­wał się szpital. Kto i kiedy go założył, nie wiadomo mi. Wizyta Strzałkowskiego z roku 1639 tak o nim mówi: »Jest w Kurniku i szpital, w którym się sześciu ubogich znajduje. Za fundusz ma 124 złotych, opłacanych coro­cznie od Prześwietnej kapituły kościoła katedralnego w Po­znaniu. Z resztą ubodzy utrzymują się po większej części z jałmużn od JW. dziedzica.1) W czasie wizyty Zala­szowskiego r. 1696 miał już szpital kurnicki role, ogrody i małe sumki, od rozmaitych osób, najwięcej mieszczan kurnickich, legowane. Wizyta Libowicza z r. 1727 opi- suje go w ten sposób: »Jest w Kurniku dom szpitalny wymagający reparacyi, o jednej wielkiej izbie ogrzewanej i pięciu komorach, to jest dwóch, do których wchód z izby ogrzewanej, a trzech, do których wchód z sieni. Cały dom pokryty słomą. Należały do tego szpitala i inne bu­dynki, jakoto stodoła, chlewy, ale wszystkie zawaliły się, tak że tylko są place puste.« W czasie tej wizyty Libo­wicza w roku 1727 miał szpital kurnicki uposażenie zna­czne w rolach, zwanych folwarkiem szpitalnym, mającym w rozmaitym rozkładzie ośm płos roli, rozmaitej rozległo­ści. W roku 1784 podczas wizyty Rydzyńskiego już szpi­tala w Kurniku nie było, bo wizyta mówi: »Za cmenta­rzem tego kościoła (ś. Ducha) jest plac pusty z ogrodem, na którym niegdyś stał szpital. Bywało w nim czterech do sześciu ubogich.«

 1) W ręku Działyńskich znajduje się Kurnik, od dwóchset blisko lat; objął go po Grudzińskich Paweł Działyński, wojewodzic kaliski około 1680 roku.
2
) Kiedy kościół kurnicki kolegiatą być przestał, nie wiadomo mi. Wizyta Zalaszowskiego z roku 1696, nazywa go wyraźnie Ecclesia colegiata Kumicensis. Synód atoli Stanisława Hozyusza w roku 1728 złożony, nie umieszcza go już pomiędzy kolegiatami, ale tylko zwyczajnemi .kościołami parochialnemi.
3
) Napis ten podaje o Łukaszu Górce same fałsze. Nasamprzód umarł on nie 1565 roku, ale 1573 r. Dalej, na księży i zakonników (religiosos) nie był bynajmniej hojny, owszem jako żarliwy protestant prześladował duchowieństwo katolickie. Dla tego też gdy pozostali bracia jego Andrzej i Stanisław Gorkowie, ciało jego w grobie fami­lijnym w katedrze poznańskiej złożyć chcieli, kapituła nie dopuściła tego i gwałt gwałtem odparła, jak uczą akta kapitulne z tej daty (1573 r.) Nagrobek Łukasza Górki w Kurniku musiał być położonym w kilkadziesiąt lat po zgonie jego, zapewne przez Czarnkowskich, którzy robiąc go hojnym na duchowieństwo świeckie i zakonne chcieli tym sposobem zatrzeć w pamięci sobie współczesnych odszczepieństwo swego antenata po kądzieli. Nowy dowód, że i napisom nagrobowym nie zawsze wiarę dawać należy, zwłaszcza zaś co do cnót i przymio­tów, któremi obsypują tych, na których pamiątkę poświęcone zostały
4
) Pierzchno jest gniazdem rodziny wielkopolskiej Pierzchlinskich herbu Leszczyc, którzy zapewne kościół tutejszy założyli i uposażyli.

Portrety i groby księży spoczywających w parafii Kórnik.

Ks. Andrzej Aleksandrowicz (*? +1841)
IMG_3164
Tablica na ścianie kościoła w Kórniku. Fot. zbiory własne.
 Ks. Jan Nepomucen Janicki (*1809 +1866).

IMG_9385 IMG_9383

IMG_3121
Ks. Jan Nepomucen Janicki (*1809 +1866). Portret wisi w zakrystii kościoła. Fot. zbiory własne.

 

Ks. Bronisław Rybicki (*1848 +1928).

IMG_9219 IMG_9218

IMG_3119
Ks. Bronisław Rybicki (*1848 +1928). Portret wisi w zakrystii kościoła. Fot. zbiory własne.
Ks. Mieczysław Matuszek (*1883 +1942).
IMG_3124
Ks. Mieczysław Matuszek (*1883 +1942). Portret wisi w zakrystii kościoła. Fot. zbiory własne.
Matuszek Mieczyslaw - KORNIK
Tablica pamiątkowa umieszczona w kruchcie kościoła w Kórniku. Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ks. Edmund Majkowski (*1892 +1951).
IMG_9256
Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.
IMG_9255
Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.
IMG_3123
Ks. Edmund Majkowski (*1892 +1951). Portret wisi w zakrystii kościoła. Fot. zbiory własne.

 

Ks. Marian Szczerkowski (*1905 +1968).
IMG_9183
Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.
IMG_3122
Ks. Marian Szczerkowski (*1905 +1968). Portret wisi w zakrystii kościoła. Fot. zbiory własne.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ks. Ignacy Neumann (*1908 +1986).
IMG_9121
Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.
IMG_9120
Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.
IMG_3118
Ks. Ignacy Neumann (*1908 +1986). Portret wisi w zakrystii kościoła. Fot. zbiory własne.
Ks. Tadeusz Jabłoński (*1922 +1995).
IMG_9091
Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.
IMG_9090
Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.
IMG_3117
Ks. Tadeusz Jabłoński (*1922 +1995). Portret wisi w zakrystii kościoła. Fot. zbiory własne.
Ks. Jerzy Kędzierski (*1938 +2011).
IMG_0895
Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.
IMG_0894
Fot. zbiory Basi i Sławka Rajkowskich.
IMG_3125
Ks. Jerzy Kędzierski (*1938 +2011). Portret wisi w zakrystii kościoła. Fot. zbiory własne.

Ku pamięci Działyńskich i Zamojskich.

 

IMG_3114
Tablica nad wejściem do krypty. Fot. zbiory własne.
IMG_3159
Wnętrze krypty z trumnami Władysława Zamojskiego, Jadwigi z Działyńskich Zamojskiej i Marii Zamojskiej. Fot. zbiory własne.
IMG_3126
Tablica w posadzce wewnątrz kościoła. Fot. zbiory własne.

Tablice pamiątkowe na murach kościoła.

 

IMG_3165
Fot. zbiory własne.

IMG_3108

 

Copyrighted Image